Urbex fotografie

Woordenboek van Dale:
Urbex fotografie (voluit urbex exploration fotografie) is een vorm van fotografie waarbij mensen verlaten, vergeten of moeilijk toegankelijke plekken verkennen en vastleggen. Denk aan oude fabrieken, leegstaande ziekenhuizen, verlaten pretparken, tunnels, bunkers of villa’s waar niemand meer woont.

Urbex fotografie is een geliefde hobby. Het is altijd enorm spannend om een verlaten gebouw te betreden.
Mijn voorkeur gaat uit naar locaties waar ik toestemming heb om binnen te gaan, maar soms ontkom je er niet aan om het toch stiekem te doen.
In Nederland is urbex fotografie eigenlijk nauwelijks mogelijk.
Gebouwen die verlaten raken, worden vaak binnen korte tijd afgebroken.
Wij Nederlanders zijn echte opruimers; we willen geen rommel laten staan.
In het buitenland zijn ze vaak wat “makkelijker” en blijven gebouwen soms jarenlang of zelfs tientallen jaren leeg.
Dat geeft mij de gelegenheid om er prachtige foto’s te maken.

Laten we vooropstellen dat ik – ondanks mijn postuur – geen held ben.
Het betreden van een terrein zonder toestemming geeft me altijd veel stress.
Er zijn naar mijn mening een paar voorwaarden waaraan je moet voldoen:
Ga nooit alleen. Als je valt of vast komt te zitten, is er altijd iemand die je kan helpen of hulp kan halen.
Laat alleen je voetstappen achter.
Neem niets mee en laat geen rommel achter.
Heb respect voor je omgeving.
Ik zie op internet veel zogenaamde fotografen die een locatie beschadigen of spullen meenemen.
Dat vind ik echt niet oké.

De voormalige glasfabriek in Luik – Val Saint Lambert

Dit is een bekende plek voor urbex fotografen.
Als je de naam googelt, zie je pagina’s vol met foto’s.
Ik heb de fabriek bezocht met twee andere fotografen.
We wisten niet zeker of we binnen zouden kunnen komen, maar we zijn toch naar Luik gereden.
Al snel vonden we een gat in het hek waar we doorheen konden.
We wisten dat het terrein werd bewaakt door een beheerder, dus we moesten voorzichtig zijn.
Met een kloppend hart liepen we het terrein op en we vermeden de open plekken.
De fabriek grensde voor een groot deel aan een woonwijk, dus we moesten extra opletten.
We vonden een ruimte die toegankelijk was, maar daar was niets bijzonders te zien.
Eén van ons ontdekte een houten schot dat los tegen een deuropening stond.
Door dat opzij te schuiven konden we de fabriek in.
Eenmaal binnen keken we onze ogen uit.
De fabriek leek nog niet zo heel lang geleden verlaten.
Een deel stond al zeven jaar stil.
Het bijzondere was dat het er zo uitzag alsof het personeel midden in de dag alles had laten vallen en was vertrokken.
Er stonden nog koffiekopjes op tafel en de kledingkluisjes waren nog gevuld met persoonlijke spullen.
Echt bizar.
We hebben er ongeveer twee uur lang foto’s gemaakt.

Toen we buiten stonden en naar een andere hal wilden lopen, moesten we een open terrein oversteken.
Daarbij werden we gezien door de beheerder, die ons dringend verzocht (in het Frans) het terrein te verlaten, anders zou hij de politie bellen.
Dat hebben we uiteraard gedaan.
Terug bij de auto bekeken we de foto’s.
Maar we misten nog één ding: het oudste deel van de fabriek, dat al meer dan veertig jaar verlaten was.
Eén van ons – en ik was het niet – was de echte held en ging opnieuw het terrein op om het te zoeken.
Na enige tijd stuurde hij foto’s van het oude gedeelte.
Dus verzamelden wij ook al onze moed en gingen achter hem aan.
Ik had een extra geheugenkaart in mijn zak gestopt voor het geval we gepakt zouden worden, zodat ik die snel kon wisselen en de foto’s in elk geval zou behouden.
Het oude gedeelte was werkelijk prachtig, de gebouwen waren zo oud en vervallen dat het bijna schilderachtig was.
Hier hebben we de mooiste foto’s gemaakt, de geheugenkaart “rookte” van plezier.
Na anderhalf tot twee uur zagen we de beheerder weer over het terrein lopen.
Ik dacht: shit, nu zijn we eraan. Ik wisselde snel mijn geheugenkaart.
We liepen naar hem toe.
Hij was duidelijk niet blij – wat ik ook wel begrijp – en we moesten nu echt het terrein verlaten.
We hoefden gelukkig de foto’s niet te verwijderen.

Terug bij de auto bekeken we onze buit met een voldaan gevoel.
Na een paar minuten stopte er een auto naast ons.
Het was de beheerder.
Hij zei dat we nu echt beter konden vertrekken, hij keek niet echt vriendelijk.
Vervolgens vroeg hij – met een grote glimlach – of we mooie foto’s hadden gemaakt.
Dat bevestigden we. We lieten hem een paar foto’s zien en hij complimenteerde ons.
Het was een geweldige dag.

Op mijn Gallerij/Portfolio pagina staan nog meer foto’s